Vrijdagochtend kwart over vijf, bibberend van de kou en de slaap stappen we in de bus.Iedereen heeft zich goed gekleed, lekkere warme jas, paraplu en sommige meisjes hebben hun Uggs aan. We gaan op weg naar Parijs, dit jaar later in oktober dan voorgaande jaren en de weersvoorspellingen zijn twijfelachtig: 15 graden met regen.                                                                            

Maar wat een feest: exact om half één stappen we uit de bus bij de Arc de Triomphe en tot onze grote verrassing is het heerlijk najaarsweer, het is zelfs warm te noemen! Jassen gaan uit, paraplu’s blijven achter in de bus en even later staan we met de leerlingen boven op de Arc, te genieten van het geweldige uitzicht: La Défense aan de ene kant en het Louvre aan de andere kant. Een geweldige start van wat een zeer geslaagde dag zou worden.

Na de Arc met de métro naar de verschillende musea waar de leerlingen op zoek gingen

naar de kunstwerken die ze van te voren hadden gekozen en een korte presentatie geven.

En dan, half vier, wandelen door Parijs. De routes zijn van te voren door de leerlingen gekozen, monumenten zijn natuurlijk verplicht.

En na een terrasje, een beetje shoppen en wandelen is de middag ineens voorbij en hebben wordt de pas er in gezet naar de verzamelplek, de Notre Dame. En zoals ieder jaar, zijn alle leerlingen er keurig op tijd. Een paar zitten vast in de metro maar laten dit door smsjes weten. Mooie verhalen vallen ons ten deel: Sacré Coeur was indrukwekkend, het Louvre “cool” en de Mona Lisa wel erg klein, de métro overvol, en de rij bij de Abercrombie en Fitch is door twee leerlingen getrotseerd.

Na het eten is het om tien uur tijd voor het laatste programma onderdeel: een boottochtje over de Seine. Om 22.00 uur zitten we samen boven op het dek van een Bateau Mouche varend over de Seine, langs alle monumenten, met als prachtig hoogtepunt toch weer die mooi verlichte Dame de Fer, als altijd overweldigend groot, schitterend op het hele uur, en weer dat heerlijke gevoel van romantiek. Een stelletje doet een wens onder de brug, laten we voor ze hopen dat het uitkomt.

Volgend jaar weer, met de nieuwe 5V. We hebben er nu al zin in!

Sectie Frans  & Sectie Klassieke Talen

24 Heures à Paris         

Op vrijdag 28 oktober was het weer zover. De jaarlijkse cultuurreis naar Parijs met de leerlingen van 5G en uit 5V met Frans in hun pakket. Naast een verplicht cultureel programma, is er natuurlijk ook voldoende ruimte voor vrije tijd om er een onvergetelijke dag van te maken getuige het verslag  van Nash Keller uit 5V:

Parijs, a trip to never forget.

Vrijdag 28 oktober om half zes stond de bus klaar om een groep van 40 intelligente vwo leerlingen naar Parijs te rijden. Half slapend stonden wij allen te wachten totdat we in konden stappen. Eenmaal in de bus zat de sfeer er direct in, boxjes, snoep en zakken chips die uit tassen tevoorschijn kwamen schetste direct het klassie ‘busreis’ beeld.

Ik zelf had mijn plaatsje vlak achteraan al geclaimed en zat vol tevredenheid te klooien met de rugleuning.

De bus was inmiddels al aan het rijden, door spookachtig Hilversum. Trotserend door de dikke mist kwamen we na een tijdje aan bij een tankstation in Belgie, hier hielden we voor drie kwartier een stop. Een stop die voor vele betekende ‘eindelijk een schone toilet’ of ‘koffie’. Na drie kwartier geslenterd te hebben over het terrein, een koppel in de bosjes betrapt te hebben en over een hek geklommen te zijn, hervatte de buschauffeur onze reis.

Tót Frankrijk was het weer idyllisch, zonnestralen en knal blauwe lucht. Echter in Parijs vonden de weergoden het genoeg en een dik plakkaat van grijze wolken begon zich over ons heen te schuiven. Op menig gezicht was af te lezen dat ook zij dit niet ingecalculeerd hadden.

Desondanks werd iedereen enthousiast bij het zien van het topje van de eifeltoren en de bus naderde Place de l’étoile. Een nachtmerrie voor elk persoon die een tweebaans snelweg al te druk vindt. We kwamen erachter dat er geen échte kiss and ride plekken waren, laat staan voor grote tour bussen. Dus nadat de beste man ons illegaal had afgezet, begon de Parijs reis pas echt.

Monument nummer 1: l’Arc de Triomphe, gelukkig alleen toegangbaar via de duistere tunnels onder de weg gevuld met bedelende farao’s tot zogenaamde zigeuners. Desalniettemin haalden we allen netjes de overkant. Een roes van stemmen vol bewondering over de triomfboog ging door de menigte. Uiteraard verwachtte wij lieve Gooische kinders dat er wel een lift naar boven aanwezig zou zijn en tot onze verbazing was deze er ook nog: ‘Seule handicapée’ zei het bord, helaas. Een trap met 284 treden stond ons te wachten. Toch was iedereen van mening dat het uitzicht dat we hadden het driedubbel waard was en met een tevreden gevoel liepen we weer naar beneden.

Meneer Oosterbeek die kaartjes voor de desbetreffende musea had gehaald wachtte ons beneden op. Achter hem speelde zich een mooi Frans ‘straat artiesten spektakel’ af. Alleen nadat wij met onze kennis Frans begrepen dat we van tevoren een bijdrage moesten doen om te mogen kijken, wisten we het wel.

De groep splitste op in drieën. Het dag schema was als volgt: met je groepje naar museum, van tevoren opgezochte kunstwerken zoeken en je was free to go wat je wou doen, áls je maar om kwart over zeven bij de Notre Dame zou zijn, iets wat ons later nog zou tergen.

Na ‘Le Penseur’ gezien te hebben in de prachtige tuinen van Musée voelden wij ons allen weer tevreden op cultureel gebied.

De dag was nu al onderhand al negen uur bezig en het was half drie. Na afscheid genomen te hebben van Mevrouw van Houten, zochten we een brasserie om lekker te lunchen. Gelukkig hadden we ons met behulp van de langue ó theque super goed voorbereid op het bestellen van iets te drinken en eten én het vragen van de rekening. Wederom stroomde er een vloed van tevredenheid door ons heen, na hoogst persoonlijk de ober gesproken te hebben.

Op de metro kaart hadden we uitgestippeld hoe we het best zouden kunnen lopen. We waren al langs onze drie monumenten geweest namelijk: Palais de bourbon, Hotel Nationale des Invalides en l’Obelisque.

En dus besloten we richting de Champs Elysées te gaan waar ons een immens grote rij voor de Abercrombie & Fitch stond te wachten. Rede genoeg om het direct de rug toe te keren en ons naar La Fayette te wenden.

Verspreid over de hele dag hebben we dingen gezien en gegeten natuurlijk. Eenmaal tegen half zeven realiseerde we ons dat we ons klaar zouden moeten maken voor een metro rit richting Notre Dame. Er was alleen iemand, wiens naam er niet toe doet die persé naar een winkel moest, waardoor we een klein halfuurtje te laat kwamen. Toch waren we van mening dat we wel een mooi verhaal hadden, ruzie met de metro en gekke zwervers. Uiteindelijk netjes aangekomen op Place de St. Michel snel een restaurant opgezocht waar wij als weinige wél lekker gegeten hebben.

Het was onderhand alweer dik avond en ons stond nog één ding te wachten: Dé romantische boottocht over de Seine. En ja het was zeer zeker romantisch, niet dat er veel stelletjes in onze groep aanwezig waren, maar de Franse ambiance straalde werkelijk overal van af, maar zoals alles een einde heeft, had ook deze dag een einde. De bus stond ons op te wachten en we moesten weer terug naar Nederland.

In de brief werd de reis een ’24 uurs reis’ genoemd. Hierbij wil ik mijn diepe respect tonen aan het feit hoe stipt dit klopte. Half zes exact stopten we op het school plein en waren we ons ervan bewust dat gewoon als een stel jetsetters een dagje Parijs achter de rug hadden. Het was een top reis, werkelijk waar. Merci beaucoup.